spstarosiedle@gminagubin.pl

Wiedza jest drugim słońcem dla tych, którzy ją posiadają. Heraklit z Efezu

                        

Uwaga!!!!! Nowy mail szkoły!!!!! pspstarosiedle@wp.pl

 
Starosiedle



Z historii wsi
Kościół
Ziemia o historii

opracował: Andrzej Sieczkowski

We wrześniu 2001r na terenie Starosiedla polsko- niemiecka grupa archeologów pod kierownictwem prof. Dariusza Krasnodębskiego prowadziła wspólne prace wykopaliskowe. Stanowisko archeologiczne znajdowało się w pobliżu rzeki Lubszy, na niewielkim wzniesieniu. Prowadzone prace odsłoniły szereg tajemnic dotyczących osady, mieszkających tam ludzi i ówczesnych warunków przyrodniczych. Wyodrębnione zostały trzy okresy zasiedlenia: pierwszy przypadł na epokę kamienia gładzonego, to jest około 7 tysięcy lat temu; kolejny to okres kultury łużyckiej i trzeci okres wczesnosłowiański. Badania wykazały także, iż miejscowe środowisko przyrodnicze znacznie różniło się od dzisiejszego. Teren wokół osady był podmokły i bagnisty, a jedyna droga do grodziska  prowadziła przez groblę. Jej charakterystyczny, łukowaty kształt zachował się we fragmencie od południowo wschodniej strony osady. Archeologowie odsłonili także pozostałości po wale ziemnym i palisadzie, które opasywały szczyty wzniesienia.

Ziemia pozostawiła również szereg informacji o mieszkańcach osady i ich codziennych zajęciach. Ślady działalności gospodarczej dawnych mieszkańców odnalezione zostały w tzw. jamach, które służyły jako spichlerze. Wydobyto także fragmenty glinianych naczyń oraz ostrza żelaznych noży. Czarne plamy ziemi to pozostałości po paleniskach; zdradzają one usytuowanie dawnych domostw. ( Wszystkie te informacje uzyskały dzieci ze Szkoły Podstawowej w Starosiedlu, które żywo interesowały się wynikami badań i często korzystali z takiej ciekawej lekcji historii)

Kierownik badań prezentujący odkryte przedmioty



Strosiedle

Środowisko geograficzno przyrodnicze

Opracował: mgr Krzysztof Hamerski

Środowisko geograficzno-przyrodnicze Starosiedla

Podział fizjogeograficzny (Jan Kondracki 1988)

Kraina geograficzna (region geograficzny)

Kraina Wielkich Dolin

Prowincja

Nizina Wielkopolsko-Kujawska

Podprowincja

Niziny Środkowopolskie

Makroregion

Pradolina Barycko-Głogowska (dolina środkowej Lubszy)

Mezoregion

Wzniesienia Gubińskie (Ostańce Gubińskie)

Mikroregion

Obniżenie Gubińsko-Jałowickie



Topografia i ukształtowanie terenu

Wieś Starosiedle leży na południowych krańcach Ziemi Gubińskiej, (w granicach administracyjnych gminy Gubin, powiatu krośnieńskiego, województwa lubuskiego), na trasie Gubin-Lubsko(13 km od Gubina).

Nazwa Ziemi Gubińskiej odnosi się m.in. do mezoregionu Wzniesień Gubińskich (Ostańców Gubińskich), w którym wyróżnia się pięć mikroregionów geograficznych:

  • Pagórki Gubińskie – ciągną się od Gubina do Brzózki

  • Obniżenie Gubińsko-Jałowickie – dolina dolnej Lubszy ( makroregion, w którym położona jest wieś Starosiedle)

  • Równina Jasienicka – ciągnie się od Grabic do Koła (dolina Werdawy)

  • Pagórki Kaniowskie – od Kaniowa do Osieku

Obniżenie Chocickie i Pagórki Dachowskie

Teren ten ukształtowany został przez pomorsko-odrzański jęzor lodowca, podczas ostatniego zlodowacenia – bałtyckiego, faza leszczyńska (faza leszczyńska trwała 1 600 lat i rozpoczęła się 20 000 lat temu) i stanowi formację pochodzenia wodno-lodowcowego, o charakterze piasków i żwirów luźnych słabo gliniastych, rzadziej gliniastych.

Średnia wysokość tego obszaru kształtuje się w granicach 30-60 m n.p.m. Znacznie wyższe są Pagórki Gubińskie: Góra Śmierci – 105,1 m n.p.m., wzniesienie „Zamek” (na północ od Wałowic) – 98,4 m n.p.m., w „Kaniowskim Lesie” (na północ od Kaniowa) jest wzniesieniem o wysokości 102,9 m n.p.m. Najniżej położone jest, depresyjne w stosunku do Odry i Nysy Łuż., ujście Łomianki, niewielkiej rzeki, która wijąc się leniwie zakolami w północnej części gminy Gubin, przepompowywana jest do Odry. Makroregion Obniżenia Gubińsko-Jałowickiego należy do typowych terenów równinnych.(zd.)

Gleby Ziemi Gubińskiej są przeważnie bielicowe. Występują bielice właściwe, a także gleby skrytobielicowe wytwarzane z piasków luźnych i słabogliniastych, rzadziej z gliniasto lekkich. Żyźniejsze gleby występują na Równinie Jasienickiej. Okolice Koła i Datynia są zdecydowanie najżyźniejsze. Występują tu czarne ziemie, gleby brunatne, a także w lokalnych zagłębieniach gleby bagienne lub pobagienne, głównie torfowo-murszowe lub murszowo-mineralne. Wytworzone są najczęściej z piasków lekkogliniastych, rzadko na glinach zwałowych. Żyźniejsze gleby typu madów występują w dolinach rzek Odry, Nysy Łużyckiej i Lubszy i są szczególnie przydatne pod uprawy łąkarskie. (zd.)

Klimat


Starosiedle leży w strefie przejściowej klimatu oceanicznego i lądowego, którą charakteryzują obserwowane zjawiska atmosferyczne:

  • Częste i ze znaczną siłą wiejącą ponad 10-15 m/sek. przez 54 dnie w roku (z tego 48% to zachodnie) wiatry, niosą wpływ klimatu atlantyckiego;

  • Wiatry zachodnie powodują niezbyt wysoką amplitudę temperatur. Średnia roczna temperatura przekracza +8,4ºC, wskaźnik ten pozwala zaliczyć do najwyższych w kraju;

  • Średnia temperatura stycznia (najchłodniejszego miesiąca) wynosi –1,2ºC, a lipca (najcieplejszego miesiąca) osiąga +18,5ºC. Tak, więc średnia amplituda roczna wynosi 19,7ºC.

  • Wiosna rozpoczyna się w ostatnich dniach marca i trwa 65 dni, lato od początku czerwca trwa średnio 95 dni, jesień 65 dni, a zima średnio 60 dni.

  • Po stosunkowo łagodnych zimach następują łagodne wiosny, po nich niezbyt upalne lata;

  • Liczba dni upalnych (powyżej 25) wynosi średnio 30-32 w ciągu roku;

  • Zachmurzenie wynosi 60-65 procent, największe w grudniu, najmniejsze w maju;

  • Dni burzowych notuje się średnio 20 w roku, a średnia opadów atmosferycznych wynosi 600 mm, najwięcej w lipcu, najmniej w lutym;

  • Dni mroźnych o temperaturach minusowych notuje się średnio 31-44, mrozy wstępują od połowy listopada, przymrozki obserwowano czasem jeszcze pod koniec kwietnia;

  • Okres wegetacji roślin trwa najczęściej 224 dni, ze średnią temperaturą 14,5ºC i kończy się w pierwszych dniach listopada;


Lubsza

Rzeka Lubsza, która przepływa przez Starosiedle (na wschodnim skraju wsi), swój bieg rozpoczyna w okolicach Olbrachtowa koło Żar, na wysokości 222 metrów nad poziomem morza, wpadając do Nysy Łużyckiej w centrum Gubina kończy swój bieg.

Nazwa rzeki w roku 1435 brzmiała Lobost lub Lubost, w wieku XVII Lubest, później Lubist, w końcu, Lubst (czyli dzisiejsza Lubsza). Jeszcze wcześniej za czasów wedyjskich nazywano ją Lobischa od słowa „luby” – miły, uroczy, a więc w wolnym tłumaczeniu urocza rzeka w czarującym otoczeniu.

W przeszłości Lubsza płynęła przez tereny bagienne, szeroko rozlewając swe wody. W latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia zmeliorowano przyległe do niej ziemie. Nad licznymi kanałami, zbudowanymi dla osuszania bagien, powstały młyny wodne i tartaki, z których do chwili obecnej przetrwał tylko jeden obiekt w Starosiedlu. Odcinek przed ujściem do Nysy służył jako przystań dla miejscowych łodzi handlowych; jeszcze po roku 1880 zimowały tam niekiedy większe barki rzeczne. Niegdyś było tu bardzo dużo ryb, dopóki nie zbudowano kanalizacji spławnej, szkodząc rybą.

Lubsza początkowo płynie dość wartko w kierunku północnym. Między Jasieniem a Lubskiem skręca na zachód, nie mogąc przebić się przez utwory morenowe. Od tego miejsca „rozleniwia” nurt i na Ziemi Gubińskiej ledwo toczy swe wody, choć wzmacniają ją dopływy Golec i Wełnica. Podobno ma najmniejszy spad dna ze wszystkich rzek zachodniej Polski. Rzeka jest zasobna w wodę i zimna. Szybko podnosi się jej poziom po dużych opadach deszczu i roztopach, przez co często zalewa duże połacie terenów nadbrzeżnych.(zd.)




Elektrownia wodna w Starosiedlu


Elektrownia wodna w Starosiedlu należy do elektrowni przepływowych. Leży na rzece Lubsza, a dokładnie na kanale o długości około 2 km, biegnącym równolegle do rzeki, zbudowanym w celu zwiększenia spiętrzenia wody. Obiekt ten powstał w latach dwudziestych ubiegłego stulecia. Pierwotnie był to młyn wodny, który przetwarzał energię wody na energię mechaniczną. Posiadał on dwie turbiny napędzające urządzenia do mielenia zboża, oraz tartaku. Funkcje te młyn pełnił do początku lat 90-tych, był własnością Państwowego Gospodarstwa Rolnego w Luboszycach.

Obecnie jest własnością prywatną, i został zmodernizowany do przetwarzania energii wody na energię elektryczną. Obecnie pracuje jedna turbina, napędzając generator elektryczny. Wydajność średnioroczna elektrowni wynosi 20-30 kW /h. Energia elektryczna sprzedawana jest do sieci krajowej Zakładowi Energetycznemu w Zielonej Górze. Właściciel, zatrudnia jednego pracownika w charakterze obsługi i nadzoru technicznego, mieszkańca Starosiedla, pana Brzezińskiego.(zd.)


Kształtowanie się środowiska przyrodniczo-leśnego



W erze mezozoicznej (580 mln –71,3 mln lat temu), olbrzymie połacie Polski, w tym Ziemi Lubuskiej, zalewało morze kredowe( nazwa morza pochodzi od nazwy okresu – kredy, należącego do ery mezozoicznej). Kolejna era, kenozoiczna (), przynosi wyłonienie się lądu, na którym zakwitło od razu bujne życie. Sprzyjał temu klimat śródziemnomorski, który w owym czasie panował na Ziemi Lubuskiej. Bujna roślinność lasów epoki miocejskiej (epoka ta należy do ery kenozoicznej, okresu trzecorzędu, 28mln – 5,3 mln. lat temu) stworzyła w następstwie dalszych zmian geologicznych, złoża węgla brunatnego. Ciepłolubna roślinność leśna z trzecorzędu została zniszczona przez zlodowacenia. Na obszarach, z których cofnął się lodowiec powstała bezleśna tundra. Następnie zaczęły ją porastać takie gatunki drzew jak: sosna, brzoza, modrzew, karłowate wierzby. Stworzyły one około 9 000 lat temu lasy preborealne. Ponad 5 000 lat temu w okresie tzw. optimum klimatycznego dominowały tu bujne lasy liściaste, w których rosły: dęby, lipy, wiązy, jesiony, klony, leszczyna. Ochłodzenie, które zaczęło się w latach po roku 3 300 pne spowodowało zasiedlenie tych obszarów także przez buki, świerki i jodły. Jeszcze tysiąc lat temu, w początkach państwa polskiego, wielkie obszary były pokryte nieprzebytą puszczą.

Obecnie lasy nie są już lasami naturalnymi. Proces przekształcania rozpoczął się ponad 5 000 lat temu, kiedy to pojawił się na naszych terenach człowiek i rozpoczął powolną eksploatację lasu. Wyrąb lasów na dużą skalę rozpoczął się w średniowieczu. Wiek XVII to okres, kiedy lasy naturalne zostały prawie całkowicie wytrzebione w środkowej Europie. W Polsce zachowały się do dzisiaj jedynie fragment lasów liściastych (puszczy pierwotnej) w stanie nienaruszonym w Puszczy Białowieskiej.

Wyjałowienie gleb, obniżenie poziomu wód gruntowych oraz duże zapotrzebowanie na drewno spowodowało, że w XIX wieku przystąpiono do zalesiania na dużą skale nieużytków porolnych na naszych terenach. Leśnicy niemieccy najczęściej wykorzystywali do tego sosnę, kierując się niskimi wymaganiami glebowymi tego gatunku oraz szybkim przyrostem. Doprowadziło to do powstania jednowiekowych i jednogatunkowych borów, które obecnie dominują w naszym województwie.


Charakterystyka środowiska przyrodniczo-leśnego


Obszar Ziemi Gubińskiej według prof. Władysława Szafrana zaliczany jest, z geobotanicznego punktu widzenia, do Krainy Wielkopolsko-Kujawskiej, Okręg Lubuski, Obszar Piaszczysk Zachodnio-Lubuskich.